پنج شنبه 25 8 1396
با سلام و عرض تسلیت این ایام


#آشنایی_با_نام_آوران

 دکتر جمشید درویش:

 دکتر جمشید درویش در سال 1330 در شهرستان بیرجند چشم به جهان گشود. ایشان پس از کسب دیپلم در سال 1349 جهت ادامه تحصیل در رشته زیست شناسی به دانشگاه تبریز سفر کرد و با توجه به کسب رتبه اول در مقطع لیسانس موفق به اخذ بورسیه جهت ادامه تحصیل شد و در سال 1353 به فرانسه سفر کرد و موفق به اخذ مدرک فوق لیسانس و دکترا در زمینه بیوسیستماتیک و تکامل از آکادمی علوم مون پلیه شد و در سال 1357 به ایران بازگشت. دکتر درویش ابتدا در دانشگاه تبریز مشغول به کار شد و پس از آن به دانشگاه بیرجند رفت و سپس تا انتهای عمر پربار خویش در دانشگاه فردوسی مشهد به خدمت پرداخت....


پروفسور درویش بنیانگذار مرکز پرورش حیوانات انستیتوی علوم تکاملی دانشگاه مون پلیه، مدیر گروه زیست شناسی دانشگاه تبریز و رئیس مجتمع عالی بیرجند را در کارنامه کاری خود دارند. ایشان همچنین نماینده گروه زیست شناسی در کمیته زیست شناسی ستاد انقلاب فرهنگی در جهت بررسی کتب و تدوین برنامه های جدید زیست شناسی بود.

دکتر جمشید درویش در مشهد سال ها مدیر گروه زیست شناسی، معاون پژوهشی دانشکده علوم، معاون آموزشی و دانشجویی دانشکده علوم، مدیر پژوهشی دانشگاه و مدیر گروه پژوهشی جونده شناسی دانشگاه (تا زمان فوت) بود.

ایجاد دوره های کار شناسی ارشد و دکترای بیوسیستماتیک جانوری در دانشگاه فردوسی مشهد و همکاری در تشکیل دوره دکتری بیوسیستماتیک جانوری دانشگاه تهران، ایجاد گروه پژوهشی جونده شناسی و ایجاد و پایه گذاری مجله ایرانی بیوسیستماتیک جانوری از دیگر اقدامات تاثیرگذار ایشان بود.

 ایشان در 24 ابان ماه 1396 دارفانی را وداع گفت.

 

توصیه دکتر درویش به همکاران جوان و دانشجویان:

تلاش کنید و با سعه صدر و پیگیری زیاد فکر و ایده ای را که دارید به مرحله عمل برسانید و از راه سختی که در پیش دارید خسته نشوید؛ زیرا آنچه را که ما در حال ساخت آن هستیم ، بسیار نو وبدیع است و جامعه با آن آشنا نیست و نیاز به تلاش زیاد است تا بتوانیم آن را نهادینه کنیم و باید باور داشته باشیم که جامعه ما به محورهای مربوط به تنوع زیستی نیازمند است .

توجه داشته باشید که پژوهش است جامعه را می سازد و نه آموزش . اما متاسفانه دیده می شود که بخش اعظم فکر دانشگاه معطوف به آموزش است و هرگز حاضر نیست به بدنه پژوهشی دانشگاه توجه کند و می طلبد که نسل جوان سیستم آموزشی را به سیستم پژوهشی تغییر دهد تا اینکه عضو هیات علمی به عنوان محقق شناخته شود نه مدرس و ابتکار و خلاقیت و تفکر آنها بر سر کلاس حاضر شدن و تدریسشان مقدم باشد . راه زیادی را پیش رو داریم تا از یک دانشگاه مدرسه ای شکل به یک دانشگاه تحقیقاتیِ محقق پرور گذر کنیم .

 

"بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و با تمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید"

 

فقدان چنین استادی برای جامعه جانورشناسی ایران و منطقه ضایعه بزرگی است.خداوند روحشان را قرین رحمت و به خانواده محترمشان صبر عنایت فرماید.

@EmergingInfDis

X